Rozdział drugi.

~ Deliliah

Gdy obudziłam się rano bladym świtem, Zayna już nie było przy mnie. Zerknęłam na łóżko stojące nieopodal mojego. Kayli wciąż nie było. Nie wiem co ona sobie wyobraża. Ja odchodzę od zmysłów, a ona pewnie gdzieś zabawia się w najlepsze. Podniosłam się żwawo wypijając przy tym pół butelki wody, na którą nigdy nie brakowało miejsca gdzieś na podłodze, tak aby łatwo mi było po nią sięgnąć. Rano zawsze mnie suszyło. Następnie udałam się pod prysznic, gdzie intensywnie myślałam nad wieloma sprawami. Jedna z nich jest niezmiernie wyjątkowa. Jest tak kusząca i zjawiskowa, że na samą myśl mam ciarki na całym ciele, serce wali jak oszalałe, a policzki się czerwienią. Sprawa ta nazywa się ,,Zayn”. Nie mogę się pozbierać z tym jak ten chłopak na mnie działa. Jest w nim coś tajemniczego, niebezpiecznego, a zarazem coś nie z tej ziemi, coś niepowtarzalnego dzięki czemu wariuję. Nieraz już szalałam na czyimś punkcie, ale nigdy tak tego nie odczuwałam, co więcej, nigdy nie zdarzyło mi się to od tak po prostu z dnia na dzień. Pomyśleć, że musiałam poznać go akurat tej felernej nocy, kiedy to on wziął mnie za wariatkę i niezrównoważoną psychicznie dziewczynę. W sumie sama bym się za taką wzięła. Mogłam wywnioskować to co sobie myślał po jego zniechęconej do mnie postawie. Odzywki sugerujące to, że jestem dziwną idiotką. Może i ma racje. Ja tak o nim rozmyślam a on już zapewne dawno zapomniał jak mam na imię. Jest sławny, więc co ja go mogę obchodzić?

{Dużo o tym myślałam

I zas­ta­nawiałam się

A te­raz wiem 

Że kochałam Cię

Cho­ciaż trochę inaczej niż wczoraj

Wiem że jut­ro będziesz na­dal ważny

Ale Ty mnie za­pom­nisz, a ja nie}

        Druga sprawa, nad którą rozmyślałam to ta z udziałem byłego chłopaka mojej przyjaciółki. Nie wiem dlaczego on ciągle próbuje nawiązać z nami kontakt i do czego potrzebne mu jesteśmy my. Czyżby znowu chciał nas w coś wrobić? Już dość namieszał w naszym życiu, co gorsza, również między rodzicami. To przez niego stracili do mnie zaufanie. Po tym już całkowicie nasze stosunki uległy zmianie, między innymi dlatego wyprowadziłam się z domu. Powiem szczerze, że mi ich brakuje. Tęsknię nawet za ich upomnieniami, jak również za zakazami i nakazami.

Po wyjściu spod prysznica wysuszyłam włosy i spięłam je w niedbały koczek. Oczy przeciągnęłam wzdłuż eyelinerem oraz zatuszowałam rzęsy. Myślę, że jest on bardzo skromny i nieprzesadzony. Na co dzień uwielbiałam takie makijaże. Na ogół nigdy za specjalnie nie używałam fluidu czy pudru, chodź czasem zdarzy się korektor w razie, gdy zaskoczy mnie pryszcz. Lubię być naturalna. Co innego jeśli chodzi o scenę. Tam nie mogę się świecić. Niestety światła reflektorów wymuszają na mnie użycie tych produktów. 

Ubrałam krótkie jeansowe spodenki oraz białą koszulową bluzkę i poszłam na policję, gdzie miałam się stawić, by złożyć te cholerne zeznania.

~ Zayn

Wróciłem do domu o jakiejś siódmej rano. Spieszyłem się, ponieważ o dziewiątej mięliśmy mieć próbę przed koncertem. Wchodząc do domu widziałem, że chłopacy jedli śniadanie. Uwielbiam widzieć radosnego Nialla, kiedy to zajada się w najlepsze. Oczywiście nie obyło się bez dogryzań Harolda:

– Oooo, Zayn znowu gdzieś nieźle zabawił! - wykrzyknął.

On zawsze był zazdrosny o wszystkie moje dziewczyny, chodź sam nie może się od nich opędzić. Ciągle mu mało. Tak już jest, jeśli masz czegoś dostatek, to chcesz mieć jeszcze więcej. Nie bez powodu nazywają go ,,ten od flirtu”. To akurat mogę potwierdzić w każdym stopniu.

– Dobrze ci było? U której z nich dziś spałeś? - kontynuował z tą swoją cwaniacką miną.

Zignorowałem to, bo nie chcę sprawiać mu satysfakcji. Nie miałem też czasu ani ochoty na jakiekolwiek kłótnie wyssane z palca. Zgodzę się, nieraz było tak jak mówi. Było nie znaczy, że jest. Zmieniłem się. Teraz zmądrzałem. Nie wykorzystuję już dziewczyn specjalnie do celów seksualnych, szczególnie, że mam swoją, w dodatku ogromnie mi na niej zależy. Czego nie mogę powiedzieć o moim prowokatorze. Potrafi wytykać komuś błędy, w ogóle nie zauważając swoich. Jak powszechnie bywa, każdy ma jakieś wady, tak samo jak i zalety. 

W zaistniałej sytuacji nie chciałem siedzieć z nim przy jednym stole. Poszedłem, więc do siebie. Zacząłem się zastanawiać co robi Lila. Gdybym się nie spieszył, z pewnością zostałbym u niej dłużej, chyba, że nie życzyłaby sobie tego. Czuję, że jeszcze się spotkamy. Ona będzie idealną odskocznią od rzeczywistości. Jestem ciekawy jej głosu. Może kiedyś będę miał okazję ją usłyszeć. Myślę, że możemy być dobrymi przyjaciółmi. Tak dobrze mi się z nią rozmawiało. Co najważniejsze, uwielbiam, gdy ktoś traktuje mnie tak, jakbym nie był sławny. Ja czuję się zwyczajnym i przeciętnym człowiekiem. Na początku wziąłem ją za wariatkę. Potem wyobraziłem sobie co czuła. Bez wątpienia się bała. Była wystraszona, że ten typ może coś jej zrobić. Nigdy nie wiadomo czego można spodziewać się po włamywaczu. To niebezpieczni ludzie. 

Na próbie atmosfera nieco się rozluźniła. Przed managerem często ukrywamy nasze konflikty, czy drobne starcia, tak jak w tym przypadku. Nie chcemy robić problemów, bo kto wie co mogłoby się stać. Nie wyobrażam sobie teraz życia bez chłopaków, niezależnie jacy są. Na szczęście takie sytuacje zdarzają się sporadycznie. Zaraz po próbie pobiegłem na spotkanie z moją ukochaną Perrie.

~ Deliliah 

Strasznie się denerwowałam, bo nie wiedziałam czego mam się na tej komendzie spodziewać. Nie była to moja wina, mimo to nie mogłam odpędzić od siebie złych myśli. Przed wejściem tam cała się trzęsłam, ale w końcu otworzyłam drzwi. Mam tylko nadzieję, że policja chce mi pomóc, nie inaczej. Chodź czasem może być odwrotnie. Mogą chcieć mnie w coś wrobić, kto wie. Wzięłam głęboki oddech i przedstawiłam odpowiednim osobom to, w jakiej sprawie przyszłam. 

– Aha, pani Robinson? Pójdzie pani tędy, na prawo. Tam czeka na panią komisarz Dawson. Złoży mu pani zeznania. - policjantka mówiła bardzo stanowczym głosem, co wcale mi nie pomogło w opanowaniu zdenerwowania.

Bez słowa odwróciłam się na pięcie i udałam do wskazanego pomieszczenia.

– Dzień dobry – powiedziałam wchodząc do środka, jednocześnie lekko pukając.

– Witam pani Robinson. - ten policjant przywitał mnie nieco łagodniej niż jego koleżanka. Po jego słowach już trochę puściły mi nerwy. - Proszę usiąść – wskazał ręką krzesło przy jego biurku. - Zacznijmy, więc od początku. Pouczam panią o obowiązku mówienia prawdy. Za składanie fałszywych zeznań grozi odpowiedzialność karna, zrozumiała pani? – dodał.

– Tak, oczywiście, rozumiem. Nie mam nic do ukrycia. - nie wiem dlaczego miałabym kłamać. Zależało mi na tym, by wszystko powiedzieć.

– Niech pani opowiada wszystko co stało się dzisiejszej nocy.

– Czekałam na przyjaciółkę, bo nie wróciła na noc z imprezy. Jak co wieczór czytałam książkę dla zabicia czasu. Nagle zaczęło robić się groźnie. Usłyszałam szelesty i kroki na dole. Ktoś potem przyszedł na górę i wyrwał mi telefon, kiedy próbowałam do was zadzwonić. Groził mi, chciał wiedzieć gdzie jest Kayla, moja przyjaciółka. Ten człowiek już nieraz nas nachodził. Ma nawet zarządzony zakaz zbliżania się do nas.

– To akurat wiem, przejrzałem akta z poprzednich rozpraw dotyczących pani oraz pani Kayli. Proszę mówić dalej.

– Za oknem chwilę później zobaczyłam chłopaka. Pomyślałam, że może być jedynym ratunkiem dla mnie. Obezwładniłam szybko tego bandytę. Otworzyłam okno, zaczęłam wołać pomoc.

– Mam rozumieć, że wcześniej nie znała pani owego młodzieńca? - zapytał.

– Nie. Nigdy wcześniej go nie widziałam. - zapewniłam.

– Czyli jest on jedynym świadkiem w sprawie? - dopytywał się.

– Tak proszę pana. Nikogo więcej tam nie było. - starałam się odpowiadać grzecznie i tak, aby wszystko było jasne.

– Czy może mi pani powiedzieć coś więcej o tym chłopaku? Potrzebujemy jego zeznań jako świadka.

– Mogę powiedzieć jedynie, że nazywa się Zayn i jest z jakiegoś zespołu. Jest sławny. Właściwie tylko tyle powiedział mi o sobie. 

– Nie zostawił żadnych namiarów? Nie mówił gdzie mieszka? Czy może numeru telefonu?

– Niestety nie. W tej sprawie nie mogę pomóc.

– Dobrze w takim razie wystarczy nam informacja o tym, że jest Zaynem z jakiegoś zespołu. Dalej jakoś sobie poradzimy. - mruczał coś pod nosem i notował coś na kartce. - Pani Robinson, to byłoby na tyle. Skontaktujemy się z panią w dalszym śledztwie, gdy już będziemy mięli więcej dowodów w sprawie. Oczywiście będzie pani na bieżąco informowana o przebiegu śledztwa.

– Dziękuję panu za wszystko. Do widzenia – wstałam i wyszłam z pomieszczenia.

Szłam wolno korytarzem zastanawiając się co dalej robić. Wykonałam telefon do przyjaciółki. Odebrała. 

– Jesteś już w domu? - od razu zapytałam.

– Jestem, a ty gdzie?

– Zaraz będę w domu to wszystko ci opowiem. - rozłączyłam się, bo zauważyłam, że autobus właśnie podjechał.

~ Zayn

Park w samo południe wyglądał uroczo. Blask słońca przeszywał rozgałęzienia drzew. Mamy wyjątkowo piękne lato. Szliśmy z Perrie wzdłuż ścieżki i trzymaliśmy się za ręce. Pozmawialiśmy na przeróżne tematy. Nigdy ich nam nie brakowało. W końcu, między innymi o to chodzi w związku. Uwielbiam się jej przyglądać, gdy coś opowiada. Ten jej promienny uśmiech rozświetla mnie wewnętrznie i sprawia, że czuję się szczęśliwy. Ona jest taka cudowna, więc nie rozumiem dlaczego chłopacy nalegają bym z nią zerwał. Powtarzają mi nieustannie, że to nie jest dziewczyna dla mnie oraz, że jeszcze kiedyś zrozumiem ich słowa. Nie wiem jak można jej nie lubić. Ja ją kocham i bardzo chcę z nią być. Znamy się dość długo, dlatego już wiem, że byłbym w stanie zrobić dla niej wiele. Nie widzę, żeby próbowała w czymkolwiek mnie ograniczać, czy też w najgorszym wypadku skłócić mnie z chłopakami. Jest idealna w każdym calu, chodź może czasem przegina z makijażem. 

{Miłość jest jak nar­ko­tyk. Na początku od­czu­wasz eufo­rię, pod­da­jesz się całko­wicie no­wemu uczu­ciu. A następne­go dnia chcesz więcej. I choć jeszcze nie wpadłeś w nałóg, to jed­nak poczułeś już jej smak i wie­rzysz, że będziesz mógł nad nią pa­nować. Myślisz o ukocha­nej oso­bie przez dwie mi­nuty, a za­pomi­nasz o niej na trzy godzi­ny. Ale z wol­na przyz­wycza­jasz się do niej i sta­jesz się całko­wicie za­leżny. Wte­dy myślisz o niej trzy godzi­ny, a za­pomi­nasz na dwie mi­nuty. Gdy nie ma jej w pob­liżu - czu­jesz to sa­mo co nar­ko­mani, kiedy nie mogą zdo­być nar­ko­tyku. Oni kradną i po­niżają się, by za wszelką cenę dos­tać to, cze­go tak bar­dzo im brak. A Ty jes­teś gotów na wszys­tko, by zdo­być miłość.} ~ Paulo Coelho

– Nad czym tak dumasz? - zapytała z tym swoim pięknym uśmiechem.

– Myślę o tobie skarbie. - odwzajemniłem uśmiech i pocałowałem ją w czoło. - Myślę, że ty to najlepsze co mnie w życiu spotkało. Nawet nie wiesz jak cię kocham i jak mi na tobie zależy. Kocham w tobie wszystko od stóp do głów. - dodałem, po czym mocno ją przytuliłem.

Zaczęliśmy się całować na środku drogi. Po chwili Perrie przerwała pocałunek i chciała również mi coś powiedzieć, ale zadzwonił telefon, który zawsze dzwonił w nieodpowiedniej chwili. Starałem się je zawsze odbierać, ponieważ może to być coś naprawdę ważnego. Odebrałem. Po drugiej stronie odezwał się policjant.

– Witam, tu Stołeczna policja w Londynie. Mówi komisarz Mark Dawson. Czy rozmawiam z panem Zaynem Malikiem? - powiedział na jednym tchu.

– Tak, to ja. Również witam. - dodałem zdezorientowany, kątem oka spoglądając na moją dziewczynę. Trochę jej się nie spodobało to, że nam przerwano... właściwie to jej. Odszedłem dalej, aby nie słyszała jednak o czym rozmawiamy. Wolałem nie robić sobie kłopotów. Perrie nic nie wie o dzisiejszej nocy, a mi zależy na tym, by jej nie stracić.

– Dzwonię w sprawie zdarzeń z nocy. Czy to prawda, że to pan był świadkiem?

– Tak, prawda. 

– Czy chce pan zeznawać w tej sprawie? Pańskie zeznania mogą pomóc pani Robinson. Był pan jedynym światkiem.

A więc tak miała na nazwisko – pomyślałem.

– Ale... - zacząłem mówić drapiąc się po głowie.

– Oczywiście gwarantuję kompletną dyskrecję. Dołożę wszelkich starań, by osoby drugie o niczym się nie dowiedziały. - zapewnił mnie.

– W takim razie zgoda. Kiedy ma się to odbyć?

– Najlepiej gdyby już zaraz pan udał się do mnie na komendę. Będę mógł spisać zeznania w protokole.

– Dobrze, to ja zaraz będę. 

– Mam nadzieję, że nie robię kłopotu? - zapytał.

– Nie. Nie ma problemu. - odpowiedziałem.

– W takim razie czekam. Do zobaczenia.

– Do zobaczenia – zakończyłem rozmowę.

Następnie zwróciłem się do Perrie.

– Przepraszam kochanie, ale muszę już iść. - zrobiłem smutną minę.

– No jasne, jak zawsze. 

– Co ty tam pod nosem burczysz? - 

– Nic... Jak musisz to idź. - uśmiechnęła się jakby z przymusu.

– Nie denerwuj się Perrie. To nie jest moja wina, że praca wzywa. Też nie jestem z tego powodu pocieszony. - złapałem ją za policzek.

– Nie ma sprawy. To i tak dobrze, że wśród tylu spraw znajdujesz chwilę dla mnie.

Nie miałem już ochoty kontynuować tej rozmowy. Jeszcze brakowałoby tego, bym pokłócił się z jedną z najważniejszych dla mnie osób. Pożegnałem się i odszedłem. Kawałek dalej ujrzałem w krzakach ukrywających się paparazzich. No pięknie, nasze zdjęcia ukażą się w internecie, a fani znowu będą mięli do nas pretensje, że jesteśmy razem.

 ______________________________________________________________

To mamy drugi rozdział. Wiem, bardzo monotonny i nudny, ale musiałam jakoś wybrnąć z tej sytuacji. Mogę powiedzieć tylko tyle, że trzeci zapowiada się o wiele ciekawiej. Wreszcie zacznie się dziać coś konkretnego. Ogólnie to drugi odnośnik '~Zayn' miał się znajdować w kolejnym rozdziale, ale stwierdziłam, że nie będę tych nudów przekładać do następnego rozdziału. Niech ten pozostanie rozdziałem nudów i tak zwanego pitu pitu, kolejnych takich nie potrzeba. Żeby było jasne, rozdziały na tym blogu będą dodawane co tydzień, chyba, że mi coś wypadnie.

Chciałabym bardzo podziękować za tak dużą liczbę czytelników w tak krótkim upływie czasu. DZIĘKUJĘ : ) Bardzo się cieszę, że zostawiacie wiele komentarzy i chcecie być informowani o kolejnych rozdziałach. Jeżeli dostrzegacie jakiekolwiek błędy.. literówki czy coś za dużo razy się powtarza to informujcie mnie